Instagram did not return a 200.

Bizi Takip Edin

AnneCee

Bizim Zamanımızda..

15 Kasım 2011

Bizim Zamanımızda.. Bir gün gelecek, ailemden duyduğum ama duymayı hiç istemediğim iki kelimeyi bende söyleyeceğim.

Kimin aklına gelirdi ki.. Ama oluyormuş işte..

“Bizim zamanımızda” diye başlayan cümlelerin sonu hiç gelmeyecek sanırdım.Gelmiyormuş da, biz anne olunca,

çocuklarımızla devam ediyormuş.

Gerçi kızım için kullanmadım, henüz:)Ama sokakta yürürken gördüğüm manzaralar, duyduğum dialoglar beni

şaşkınlığa uğratıyor.

Her ne kadar zaman değişse de, hiçbir şey eskisi gibi olmasa da, bu kadarı da pes dedirtiyor bazı şeyler.

Her şey bir yana, masumiyeti kaybetmeseydik keşke.

O zamanlar, her şey, her duygu çok gerçekti, doğaldı.Yapay hiçbir şey yoktu.Sevgiler sıcaktı, gülümsemeler samimi.

Apartmanlarda, şimdi çok nadir rastladığımız “Komşuluk” vardı. Bugünlerde, neredeyse kapı komşumuzu

tanımıyoruz.

Annelerimizin bize evimizin camından rahatça kontrol edebildiği, oynadığımız mahalle aralarımız vardı.

Saygı vardı, büyüklere.Koruma duygusu vardı kendinden küçüklere..

Hele oyunlarımız.. Seksek, köşe kapmaca, misket..Evcilik oynardık, kırmızı kiremit taşlarını ezerek yemek yapardık.

Çocuktuk ya biz, oynardık.

Sadece oynardık.

Sokaklarda doyasıya, korkmadan oynardık.

Bizde çocuktuk, bizim çocuklarımız da çocuk.Ama onlar, evde, saatlerce bilgisayar başında vakit geçiriyorlar.Bir de

neleri kaçırdıklarını bilseler..

Bizim Zamanımızda

Müthiş çizgi filmlerimiz vardı. Şeker Kız Candy, Atom karınca, Taş Devri, Heidi, Jetgiller.. Güzeldi, özeldi. Nasılda

yapışırdık televizyon camına.Kendimizi, o kahramanlar yerine koyardık ama ailelerimiz hiç endişelenmezdi bugün

bizim endişelendiğimiz gibi.

Yaşadığımız her an sanki soğuk, sıradan, anlamsız gibi geliyor bazen.Aile bağları eskisi kadar kuvvetli değil,

bayramlar yalnız geçiyor.

Bizim bayram sabahlarımızı hatırlıyorum da, nasılda heyecanla beklerdik, geceden kırmızı pabuçlarımızı

başucumuza koyarak.

Doğa bile rengarenkti.Bugünkü gibi taş yığınları arasında kaybolmuyordu.

Yoğurtçumuz, macuncumuz, akide şekercimiz.. Korkmadan yiyorduk tüm yiyeceklerimizi, sınıflara ayırmıyorduk

bugünkü gibi.Hepsi bizim için bir bütündü.

Herkes kardeşti birbiriyle, kavga, kin yoktu.Bir millettik hepimiz, her ne kadar her milletten insanla yaşasakta..

Bizim zamanımızda televizyon kapanırken, İstiklal Marşı okunurdu ve biz gecenin bir saati ayağa kalkar, saygı

duruşunda bulunurduk.

O zamanlar gelecekle ilgili hayallerimiz vardı..Dünden bugüne yarınlarımız vardı.Geçmişi ile yaşamamalı insan,

derim ama geçmişimizi de unutmamalıyız da aynı zamanda. Çocuklarımıza da yaşatmalıyız.Bizim zamanımızı

sözlerde, anılarda değil geleceğimizde da yaşamak için..

Geçmişten kalan değerlerimizi kaybetmemek dileğiyle..

Figen Geri

    Leave a Reply